Kelimelerle resim çizmek istedim küçüklüğümden beri . Ve sorumlulukları hep küçük yaşta aldım . Kelimelerden başka birşeyle resim çizemem zaten . Mesela düz bir çizgi çiz deseler çizgisiz bir kağıda , çizgiler her zaman yamuk olur . Zihnimin ağırlığını kusuyorum yazılarda . Ve o resmi görmek isteyenler görüyor sadece .
Kimi zaman arsız , kimi zaman duygusal , kimi zaman ruhsuz bir resim . Bir tek kelimeler anlıyor halimden ve onlar isyan etmiyor . İsyanıma ortak oluyor benim tarafımda. Karşıma aldığım ne kadar güç , kuvvet ve hayat varsa hepsi aynı anda bastırıyor üst üste. Bu nedendir ki bir tek şeye dayanmamayı öğrendim artık . Geçmişte dayandığım tek dallarım hep elimde kaldı . Güçlü olmalıydım ve ağlamamalıydım ne olursa olsun .
Hayata karşı kin duyuyormuyum ? Belki evet . Ama kinimi şevkime destek etmiştim belki . İstemdışı geliştirilen hayat koruması belki . Yapabileceklerimin sınırsızlığını biliyordum . Omzuma yüklenen onca yük artık ağır gelmiyordu . Atlas misali dünyayı verseler omuzlarıma bir kağıt bir kalem ister devam ederim resmime . Beslediği duygular insanı yorar mı ? Yoksa insan yorulduğunu zanneder de aslında sadece kısa bir mola verip devam eder mi son hızla yoluna .
Küçük bir birim ekonomisini yönetmek daha mı zordur Bir ülke ekonomisini yönetmekten .
